کتاب دفترهای سرافینو گوبیوی فیلم بردار

کتاب «دفترهای سرافینو گوبیوی فیلم بردار» اثری از لوییجی پیراندلو نویسنده ایتالیایی و برنده نوبل ادبیات سال ۱۹۴۴ میلادی است. او در این داستان از آدمی و ساخته‌هایش روایت کرده است و اینکه کالاها چگونه بر زندگی ما سایه انداخته‌اند.

رمان دفترهای سرافینو گوبیوی فیلم‌بردار

دفترهای سرافینو گوبیوی فیلمبردار نقدی بر صنعتی و ماشینی شدن جامعه و صنعت سینماست. پیراندلو در این رمان تقابل میان تکنولوژی و انسانیت، سینما و تئاتر، هنر در فرآیند بازتولید‌پذیری مکانیکی آن را به تصویر می‌کشد. دفترهای سرافینو درواقع تحلیلی انتقادی از واقعیت مدرن، و گواهی بر کاهش ارزش انسان نسبت به کالا در عصر سرمایه‌داری هستند. لوییجی پیراندلو، نویسنده کتاب به یاری مؤلفه‌های روانکاوانه و فلسفی به ابهامات و تناقضات سینما پرداخته و رابطه انسان ـ ماشین را مورد تحلیل قرار داده است.

نقاط مثبت کتاب

پیراندلو در این اثر دست به تخریب ناتورالیسم زده و هر چه بیشتر به رمان مدرن با گرایش‌های اکسپرسیونیستی نزدیک شده است. آثار لوییجی پیراندلو دربرگیرنده تناقض‌ها، آشفتگی‌ها و بحران‌های زندگی مدرن هستند، و مضمون اصلی نوشته‌های پیراندلو به تصویرکشیدن همین دوگانگی و بحران است. هنر و نبوغ نویسنده در این است که این دوگانگی را از طریق طنز نشان میدهد، چون طنز نسبت به تراژدی قابلیت‌های بیشتری دارد.

نقاط ضعف کتاب

سرانجام سرافینو آدم را یاد گرگور سامسا قهرمان رمان مسخ کافکا می‌اندازد چرا که هم سرافینو هم سامسا در پایان به ماشین استحاله پیدا می‌کنند. شاید بتوان همین شباهت در پایانی که برای قهرمان داستان رقم می‌خورد را از ضعف‌های داستان به حساب آورد.

حاشیه کتاب پیراندلو

لوییجی پیراندلو این رمان را همزمان با پا گرفتن سینما نوشته است، چون به عنوان یک نمایشنامه‌نویس و کارگردان تئاتر این خطر را احساس می‌کرد که ممکن است با پا گرفتن سینما تئاتر به حاشیه برود. او در سال ۱۹۱۵ در رمانی به نام «فیلمبرداری می‌کنیم» به این موضوع پرداخته بود اما ده سال بعد، وقتی اصول زیبایی‌شناسی بیشتر از پیش در ذهنش فرم می‌گیرند، دوباره با رمان «دفترهای سرافینو گوبیوی فیلم بردار» به این موضوع برمی‌گردد و آن را موشکافانه‌تر بررسی می‌کند.

بخشی از کتاب دفترهای سرافینو گوبیوی فیلم بردار

اینجا به قصد بازی کار نمی‌کنی، چون هیچکس تمایلی به بازی ندارد. اما چه‌طور کاری را که هدفی جز فریب دادن دیگران -و نه خودمان- ندارد، باید جدی گرفت؟ و فریب دادن از طریق ساختِ احمقانه‌ترین داستان‌پردازی‌ها و دروغ‌ها که ماشین موظف است به آن‌ها واقعیتی شگفت‌انگیز ببخشد؟ یک بازی متناقض و دوگانه، به زور و اجبار و بدون امکان فریب، از آن شکل می‌گیرد.