خانم نویسنده

خیلی‌ها گله می‌کنند بسیاری از داستان‌های ایرانی به یکنواختی رسیده‌اند و سوژه تازه‌ای ندارند. این حرف درباره کتاب «شهرهای گمشده» صدق نمی‌کند.

اولین ویژگی مهمی که در برخورد با کتاب به ذهن می‌رسد «زنانگی» داستان‌ها است؛ بیشتر شخصیت‌ها را خانم‌ها تشکیل می‌دهند.

کتاب «با عشقی بزرگ» یک اتوبیوگرافی است که به خاطر مرگ نویسنده ناتمام می‌ماند و به همان شکل چاپ می‌شود.

اسم اصلی این کتاب برگرفته از ضرب‌المثلی رومانیایی است و برای همین در دیگر کشورها این کتاب با عنوان «گذرنامه» ترجمه شده است.